İç Ses

Aynayı alıp elime oradaki yüzün söylediklerini dinledim bugün…
Keşke herkes becerebilseydi o iç sesi dinlemeyi.
Küçük küçük kesitler sundu bana hayatımdan; o küçük kesitler üzerine düşündüm, yorumladım. Hayatı boyunca uğraşan, hayattaki değerleri yüksek olan biri olarak yaşadıklarımı tekrar gözden geçirdim…
Kimi anlarda gözlerim doldu, ağladım; neden bu kadar çok değer veriyorum insanlara diyerek kendime kızdım…
Bazen suçum neydi dedim, hayatım boyunca insanları kırmamak için uğraştım ama neden bunları yaşadım diye anlamlandırmaya çalıştım.
Hayatımda olan her şeyin anlamı vardı çünkü!
Yeniden hatırlayışlar!…
Ama bu kez içimi acıtmadı… Verdiğim değere karşılık bir gram önemim olmadığını gördüğüm buruk bir hüzün veren hatırlayıştı.
Benim için çok değerliydi bir insanla bir simiti bir meyveyi paylaşmak, güzel tatil planları yapmak, rotalar çıkartmak, büyük heyecan duymak ve o günleri beklemek…
Uzun süre sonra birine gerçekten önemli olduğu için ve kesinlikle beğenir bunu diyerek küçük bir hediye almak. Ve sonrasında aslında senin de alırken hissettiklerini ondan duymak.
Birini en az kendin kadar iyi tanıyor olmak.
Her şeyi daha güzel yapmak için daha çok uğraşmak…
Sonra tek kelime konuşmadan her şeyin aksine gittiğini hissetmek, söyleyememek sonra sana oynanan oyunları kulaklarınla duymak gerçekliğini düşünürken oyunları davranışlarında da görmek.
Yola çıktığın insanın seni yolda bulduklarına değiştirdiğini görmek, bunu hak etmediğini düşünmek.
Kafanda milyon tane soru ile gecelerce uyku uyumadan düşünmek, sonra anlatmak yaşadıklarını, karşında anlayan biri olduğunu düşünmek, en az senin kadar dürüst olacağını ümit ederek anlatmak.
Hep dürüst olduğum için karşımdakinin de dürüst ve samimi olduğunu düşündüm.
Konuşulan cümleler aklımda, iyi ki dürüst davrandın, iyi ki konuştuk diyebilmek.
Konuşmanın özünde benim için değerlisini anlatabilmek benim için çok büyük bir şeydi. İnandım samimiyete.
Bilmem, belki de ben hayatımda dostluklarım, arkadaşlıklarım önemli olduğundan öyle hissettim aslında amacı o gün itibariyle benden nefret etmekti.
İnsan, hayata bakış açısı ile yaşıyor demek ki…
Sonradan fark ettim aslında o konuşmada ne kadar samimiyetsiz ve dürüstlükten yoksun olduğunu.
İnsan değer verdiği insanı kırmak için uğraşmazdı, beni tanımayıp amacına erişmiş, zafer kazandığını sanan insanların lafıyla dolduruşa geldiğinde gördüm samimiyetini.
Dolduruşa gelip söylediklerini insanlardan duymak kırdı beni.
O konuşmada samimi, dürüst olduğunu düşünüp sonrasında seninle paylaştıklarımda gördüm bana nefretini.
Her konuşmanın sende kaldığını söylerken bilemedim amacının benden alıp değer verdiklerini bana karşı doldurmak olduğunu. Bana göre aciz sana göre asil yaşananlar…
Ne olursa olsun bana hiçbir şey yapamadı kimse, başaramadınız, amacınız kendimi rezil etmemdi, asil oldum, sustum, ilgilenmedim, boşver dedim kendi kafanızda kurduklarınızla, birbirinizi dolduruşa getirerek saldırmaya çalıştınız…
Kendi kurduğunuz yalancı ve dürüstlükten uzak dünya dışındaki her şey kötüydü sizin için…
İnsanları suçlayarak adım almak değildi hayat, en azından benim için…
Sonuç ne oldu derseniz; beni üzmekten başka hiçbir şey yapamadınız, kendi kişiliğinizi ve saygınızı kaybettiniz sadece… Sizin için önemli olmayabilir, tam anlamı ile kazanılmamış bir şeyi kaybetmenin anlamı yok…
Artık bana pisliğinizi, basıp sıçrattığınız çamurları bulaştırmayın yeter; dürüstlükten, doğruluktan ve insanlıktan uzaklaşmak için kendi çamurunuz size yeter, başkasını katmayın!
Ama diyorum ya vicdanım rahat ben değer verdim, sen ihanet ettin verilen değere…
Kazanmadım ama kaybetmedim de!
Yıllar sonra bana ulaşan arkadaşlarım beni aradıklarında “senin yerin her zaman farklı” diyebiliyor ve halen konuşacak bir şeylerimiz varsa kaybeden olmyacağım da!…
Sadece üzüldüm çok fazla, bir tane daha yara açtım belki de.
Değer yargıları sanırım, benim için dürüst olmak, değer vermek büyük yargılardır. Onları kaybetmektense yaşamamayı tercih eden insanlardanım.
Benim için bir söz dünyaya bedeldir. Benim için paylaşım her şeydir.
Benim için dürüstlük bir hayata bedeldir. Karşımdaki dürüst olsun yeter ki…
Benim için değer vermek çok büyük bir yargı, keşke olmasaydı demediğim değil. Çok değer verip sırtımdan bıçaklandım. Ve anlattığımda karşımda bunu anlayan biri yoktu. Olmadığını anlattığım zaman gördüm!
Ben önüme gelen herkesle her şeyimi paylaşmıyordum aramızdaki fark buydu belki de. Ben, benim için değerli olan bir kaç insanla sabahın ilk ışıklarına kadar sahilde oturup bir şeyler paylaştım. Ben, değer verdiğim bir kaç insanla hiç bilmediğim bir ülkeye gitmek için tatil planı yaptım. Yazın rotası belliydi, hazırlıyordum google’dan. Araştırıyordum bilmediğim yerleri, buraya da gitmeliyiz diye küçük notlar alıyordum küçük kağıtlara… Ortak planlarımız için haber salmıştım tanıdıklara, deniz gören şöyle bir ev bakıyor çok sevdiğim bir insan diyordum. Bunca zamandır neden Üsküdar’dan ev almamışım demiştin. Evet, ortak şeyler paylaşıyoruz demiştim. Mutlu olmuştum.
Yaptığımız ya da yaptığım diyelim (çünkü bunların hiçbirinin onun gözünde gram anlamı olmadı olsaydı biraz düşünürdü) tatil planına işlerden ya da bahanelerden dolayı gidemeyince seneye gideriz artık diye konuşmuştuk. Ne oldu şimdi?
Güvenmiştim ona sanırım.
Kimseye güvenmediğim kadar güvenmiştim. Sinirlenmiş söylemişsindir bana söylediklerini, o kadar şey paylaştık, çok değer verdiğimi de biliyor diye düşünmeme karşılık yazdıkların başkalarından duyduğumda o kırgınlık bıçak olup saplanmıştı.
Kan aktı yüreğimden…
Hak etmediğim şeyleri yaşadım…
Ben yazıyorum, yazmak sadece iyi geliyor yüreğime…
Keşke bunları düşünebilecek kadar yüreğin olsaydı, keşke ben ne yaptım diyebilmek için aynada kendini yargılayabilseydin.
Aynadaki ses belki sana bir şeyler söyler diye düşünmemeyi tercih ettin…
Benimki de yürekti işte, üzüldü, yaralandı, kimse bilmedi. Yolun ortasında bırakıldı ama kimse arkasına dönüp bile bakmadı işte.
Üzüldüm, çok kırıldım, köşede bırakılan ben oldum, çok ağladım geceleri gözüme uyku girmeden, ben bunu hak ettim mi diye çok yargıladım kendimi…
Artık yüreğim dayanmıyor yaşlandım sanırım, yordu beni yaşadıklarımı…
Bir gün kazanır mıyım bilmiyorum bu duygulardan, kazanamasam da vicdanım rahat olsun felsefem hiç değişmeyecek.

Can Dündar’ın bir yazısı vardır sevdiğim:

Ortalama erkeğin tutkusu da takıntısı da tendir.
Sevdiği kadın başkasına gönül verse aldırmaz ama, eline başka erkeğin eli değse cinayet işleyebilir.
Şöyle düşünür:
“İsterse başkasını sevsin, yeter ki sevişmesin.”
Kadında cümle tersine döner:
“İsterse başkasıyla sevişsin, yeter ki sevmesin.”
Çünkü kadına göre vücudun merkezi yürektir; erkeğe göre etek…
İstisnalar dışında ikisi de o merkezi koruma derdindedir.
Erkek eteği paylaşmaz, kadın yüreği…

İstisnalar işte; senin yürektir karşındakinin etek. Aynı taraftan bakmadıkça aynı yolda yürüyemiyorsun, yolun ortasında kalıyorsun benim gibi…
Güzel duygularla yola çıkıp; ortalama erkeğin tutkusu ve takıntısı sebebi ile kaybettim.
Artık görüyorum yaşadıklarımı.

Anlayabilmek hayatı ve anlatabilmek tüm gerçeği ile. Bütün mesele dürüst olup, gerçekler acı olsa da kendinle yüzleşebilecek kadar yürekli olabilmekte!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir